Telegram

تحليلی بر جايگاه و دگرگونی شاخص های مسكن شهری در ايران

مروري بر شرايط مسکن در جوامع مختلف نشان مي دهد که تقريبا هيچ کشوري مدعي حل مشکلات مسکن در جامعه خود نيست. مسائل برخي از کشورها از نوع کمي بوده که ناشي از کمبودهاي موجود مسکن، رشد جمعيت،مهاجرت و تنگناهاي اقتصادي است و عمدتا کشورهاي در حال توسعه را شامل مي شود. در مقابل مسائل مسکن در کشورهاي توسعه يافته بيشتر از نوع کيفي و نيز تغيير ساختارهاي جمعيتي و اجتماعي است. شاخص هاي مسکن از يک سو ابزار شناخت وضعيت مسکن در ابعاد مختلف فوق الذکر بوده، و از سوي ديگر، ابزار کليدي براي ترسيم چشم انداز آينده مسکن و برنامه ريزي آن هستند. مقاله حاضر به بررسي تعدادي از شاخص هاي مسکن شهري در ايران پرداخته و جايگاه و سير تحول آنها مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرد يافته هاي تحقيق نشان مي دهد که شاخص هاي مسکن شهري در ايران تحت تاثير دو نوع عوامل بيروني و دروني قرار داشته اند. عوامل بيروني موثر بر مسکن، نظير عوامل جمعيتي، اقتصادي و اجتماعي، موجبات رونق و رکود مسکن را فراهم کرده اند و برنامه هاي مسکن کمتر در وضعيت کلي مسکن و بهبود شاخص هاي آن موثر بوده اند. عوامل دروني مسکن، که عمدتا تحت تاثير چگونگي و فرايند برنامه ريزي مسکن قرار دارند نيز در ابعاد خاصي، وضعيت مسکن را شکل مي دهند. يکي از عوامل دروني مهم موثر بر مسکن، نگرش به شاخص هاي مسکن شهري و چگو نگي بکارگيري آنها در برنامه هاي مسکن است. ضروري است جايگاه شاخص هاي مسکن در برنامه از ديدگاه علمي و بطور جامع تعيين شده و نقش آنها در قالب ابعاد اقتصادي، اجتماعي و کالبدي مورد پژوهش قرار گيرند. تبيين رابطه علت و معلولي شاخص هاي مسکن و ساير عوامل مي تواند ضمن روشن کردن علت تحولات و دگرگوني شاخص هاي مسکن در کشور، موجبات ارتقا برنامه هاي مسکن و توسعه شهري را فراهم آورد.

این مقاله با عنوان “تحليلي بر جايگاه و دگرگوني شاخص هاي مسكن شهري در ايران” نویسنده دکتر محمدمهدی عزیزی از لینک زیر قابل دریافت می باشد.

PDF-V

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *